شاید درون این نگاه ها که ورق زدی دنبال داستان ِ تازه میگشتی

همیشه ان طرف تر  این پلکها چند لطیفه برای مست کردن لبهایت

  زیر خنده های کودکانه مانده است .!!!!! چند طنز تلخ!!!!

                             بخند و برو

 

         گریه نکن!

که نقاشی ام اب نمیشود

که از وجدان درد رنگها. قلمویم شکست

که لابد پر های پروانه ام زشت بود که خودکشی کرد

که از عینکهای اجری ات که نگاه کنی...

لابد پسرکی بود که گلهای سمی ِ دامنت را بو کرد و مُرد

گریه نکن.!

که زل زدی

 که انعکاس  رازهایت از زیر برق چشمهای فسفری ام ریختند .

 و لو رفتی.

حروف با خرناس های مضحک خطوط زاییده شدند.

 تا معنی ِ الفبای  خنده هایت معما ترین بازی  ِ پاره خطها شد

  من یک گیگ حافظه ام

 تا حفظ کنم حجم خالکوبی لبها رازیر طعم کاکتوس لبهایت! 

که خاطرات میان سیل عکس ها مومیایی شدند

به حرمت قابها که پشت کنی  

  من به چهار دیواریت پشت نمیکنم

   که یادت بماند   /هفت سالگی/    که صدای زنگوله ی بزبز قندیت

  ازهمین اطراف می آمد!

  کرشمه های تقلبی ِ خاله بازی هایت.....ولباس توری سفید و افسانه...

  وهمین چیز ها دیگر

زیپ افکارم را کشیدند و من به بکارت تمام دی اِن اِی هایی که از سر انگشتهایم پاشیدند مشکوکم.

پشت این ووووول خوردن های حروف داخل جمجمه ی نیم دایره ام که نیمی از ان از حسرت پر شد میرسی به پرانتز هایی که سرانجام ترکیدند و من بزرگ شدم.تا یاد دلقک بازی هایم برای حضرت مسیح بیفتم که چه ناز میخندید.وزیر لب چیزهایی میگفت که خودم را به نفهمی زدم و همین شد که خوردم به تور یک ماهیگیر که قصد صید دریا داشت وگرفت و  چشمهای غورباقه یی ام کنسرو شد و داخل گلوی مادر بزرگم گیر کرد و مُرد و سالهاست که من کابوس صیاد میبینم و در خواب با خودکار های بی جوهرم میکشمش. وبا ناخن های نتراشیده اش که صورتی سیر میباشند فرو میکنم داخل چشمهایش و کسی را داخل چشمهای کسی که داخل چشمهایش است میبینم که التماس میکند. و من با واژه ها بیگانه ام.بالهایم را چیدند و خزیدم گوشه ی اسمان مستطیلیم و این گونه بود که گوشه گیر شدم. کز کردم و ریختم روی این صفحات مجازی و شد انچه شد که از خورجین سوراخ سوراخ الفبایم  گاهی راز هایی ریخت و من سبک شدم! از بُهت لبخند های ذوزنقه اش گیچ شدم و مردم.و سالهاست پرتاب میشوم بین دستهایی که الک دولک بازی میکنند تا انتها خودم را با سوزن خیاطی مادر بزرگم که تنها یادگاریش بود دار زدم و نمیدانید که چقدر سوراخش تنگ بود.و اینها که شاید بخوانید و شاید تر بفهمید.حاصل الکهای بی حاصل ذهن خسته ی یک مردست!

ساعت ۲:۲۰ بامداد

از ماه بگو.از استعاره.از خواب.از پسر بچه ای که به بهانه ی پچ پچ های رندانه ی درگوشی امد تا .........

بوی کویر رو غلپ غلپ میبلعم.یاد کتاب جغرافی لخت یه دختربچه میفتم...یاد خاطره هایی که جای نوشتن تو دفتر خاطرات غفل دار...رو موجای دریا نوشتی. 

ساعت ۲:۲۶ بامداد

عینک با کراوات خیلی بهم میاد...من عینک نمیخوام...نمیخوام دستای این بازیگرا منو گریم کنه....

نیازم.....عینکو بردار...گفتم دستامو بستن..اینجا من بهترین بازیگر تئاترم....دستامو بستن به یه تخت...نقش یه روانی رو دارم.مستاجر رو بخون..فقط قصه ی تلخی شبیه به زندگی منه...(انتظار یه کتاب خوب رو نداشته باش)

ساعت ( گور پدر ساعت..چه فرقی میکنه)

سرانگشتام مورمور گرفته..انگار یه کلمه یا یه چیزی شبیه به این میخواد از سرانگشتام بپاشه.....

پاشید.....گرگرفت...سوختم...جیز بود

باز

من خوابم.

یکی با ناخوناش رو صافترین تخته ی دنیا نقاشی میکنه

غژ غژ لولاهای خشکِ پلکی خلا رو محاصره میکنه

اونطرف خیابون یکی با دستای من دَف میزنه!!

تلق تلق ِ بطریای خالی توی ِ جوب...منو تا مستی ِ دیشب میبره!

موسیقی پست مدرن که میدونین چیه؟اینا باهم یه کاست دادن بیرون

 من یک سگ بولداگم

نه این کاست لالایی نیست که خوابتون ببره و.....

گوش کنین وبین خودمون بمونه که این نوار ِفاسد خیلی وقته پیچیده!

بسته

لبخند کال ِ ضمیر ِ غایب.

روی داغی چهره ی دوم شخص ترکید.

من همه دیکشنری های دنیا را حفظم.

شاهزاده ی غمگین من

سکوت کن

معنی میکنم

تبسم های موذی ِ ویترین ها برایم اشناست

قاصدکی روزی همین طور می خندید

شیهه ی استکان های خالی رو گردی میزهای چوبی شعله ور میشود!

تا به یاد داشته باشی. 

  پرانتز:

  باز 

از نگاه های ترد دخترکی پرتاب میشوند

میرسند

دور سرم گردبادی میشوند

تا با پاپیونی(صورتی) روی تنم آرام میگیرند

تقدیم میشوم

تا پستچی که تنها ترین مرد اینجاست

کمی به من

و

مقصد خیالیم بخندد.

 چشمهایش شبیه چشمهای شیرهای تخت جمشید بود.زول که میزد.نه.شلیک که میکردغبار هوا توی بدن سوراخ سوراخ شده ات مینشست بوی خاک میگرفتی.میم اسمم را که میکشید انگار القبا را گلوله کرده اند از دامنه ی یک کوه پُربرف رهاااااااااااااااااااا.بزرگ میشد.بزرگ

میشد میشد میشد سفید سفید سفید

تا منو باقی حروف اسمم انقدر قلت میخوردیم تا گیج میشدیم.من دیوانه میشدم.جادو میشدم تا یکباره کلاف توهمم درون دره ای سقوط میکردو پودر میشد.

خوابش که میبرد پشت در اتاقش می ایستادم و انقدر با چراغ قوه ام وَر میرفتم تا سایه ام را از زیر در بچپانم داخل اتاق.میرفت تا خوابهایش را که به بلوند ترین مرد شهر آلوده بود از زیر پلکهای خمارش برایم نقاشی کند.باران که می آمد رنگ شاتوت دور لبهایش سُر میخورد کف کوچه. از کف اسفالت کوچه پایین  میرفت تا میرسید به وسط زمین.هرچی میگفتم همه ی این مواد مذاب اتش فشانی

زیر سر ِ ..........

          است باور نمیکردند.راز بود بین من و خودش.اینجا زلزله خیز ترین کوچه ی دنیا بود

             پرانتز:( با دوچشم.چشمک زدن ریسکش بالاست........باز که کنم شاید نباشی)

                  .............................................................

             پرانتز: دوستان تو ادامه ی مطلب یه عکس طراحی این بنده ی کوچک می باشد!

 (البته طراحی که نمیشه گفت فقط یه ور رفتنو بازی کردن کوچولو با عکساست

...خوشحال میشم..نظرتونو دربارش بدونم.خوشحال)

 

  پرانتز:(لطف کنید برید اینجا.و سعی کنید مفید باشید.یکی به کمکتون نیاز داره.به ما)

بگذریم....-

فراموش کرده بودم پشت اون پنجره.
ثانیه هاست

که دیگه کسی کابوس کلمه های وحشی هیچ پسرکی رو نمیبینه